آدمهای خیالی من یا باید دست داشته باشند و یا اگر ندارند باید سیگاری به گوشه ی لبانشان آویزان باشد

پارک متروکی که همه ی درختانش بی سر باشند جان میدهد برای سیگار دود کردن و گوش دادن به صدای کلاغی که هیچ وقت به خانه اش نرسید.هیچوقت...

دست دراز میکنم و خواسته های پوکم را میچلانم در زیر سیگاری ...مردی از پشت شیشه ظاهر میشود
و به دستهای زیر خاکی ام نگاه میکند....قهوه را روی میز میگذارد و میرود... میزهای خالی صندلی های بی سرنشین . صدای موزیک که در سرم میجنباند چیزی تلخ را نمیدانم چیزی به خاطر نمی آورم همه چیز در یک لحظه قاقاه میخندد و مثل اینکه در میان رقص موزیک قطع شده باشد .خشک میشود...

قهوه ای سفارش میدهم و به بیرون از کافه خیره میشوم.چشمان منتظر من همچنان بیرون را میکاود.در میان تمامی آدمها وقدمهای تندشان...باران عشق پخش میشود و تاب را از من میگیرد.دل دل میکنم که بیاید.که زودتر بیاید...سرم عجیب درد میکند.سیگارهایم را جا گذاشته ام.در کافه هم کسی نیست به جز من و پسرکی تنها.با او همکلام میشوم.یا بهتر بگویم:هم دل میشوم.اجازه ی انداختن چند عکس از چهره ی مغمومش را به من میدهد.برایش کمی از روزگاری که گذشت میگویم.و او که همچنان بغض کرده است و با چشمان خیسش تلخ نگاهم میکند.پاهایش را مدام تکان میدهد و میگوید روزگاری شده است...انتظار... انتظار...و باز هم انتظار...اما انتظار او آخری خوب مثل تمام قصه های ایرانی دارد...یارش می آید.رهایش میکنم.هنگام حساب کردن قهوه?مرد کافه دار که حسابی مرا میشناسد با ناراحتی میگوید که کافه اش را چندین روز برای سبک غربی اش بسته اند.و قرار شده است تابلوی the GODfather را بردارند و چراغها را که اروپاییست عوض کنند و به جایش مهتابی بزنند.دلم میگیرد.من این کافه را با همین شمایل میخواهم.جای من به زیر همین تابلوی پدرخوانده است که با تو بنشینم و قهوه ای بنوشم.چشم در چشم.
انگار که چشمانم را بسته ام و وقتی که بازکرده ام?تمامی دنیایم رنگ دیگری به خود گرفته است.انگار که خودم را در کوچه های خیس با هم بودن جا گذاشته ام.کنار همان غروبهای دلگیر دربندها...وانتظار چه بیهوده است وقتی که میدانم چشمم به در خواهد خشکید.و کلام چه معنایی می یابد در کنار این همه دلتنگی؟...

726